Marijke van Melle- Man

Kunst in samenspraak met onze maatschappij. Deze vorm van kunst tracht te voorzien in de behoefte van sceptische tijdgenoten; bevestiging van de door de sociale condities ontstane, relationele en fysieke onbestemde onzekere gevoelens. Ervaringen met gevaar en onveiligheid door het toenemende geweld. De onwetendheid over het functioneren van onze organisatiesystemen. Kortom: het onwelzijn

Het gaat hier over kunstenaars die ervoor kiezen om hierbij, in hun werk vooral geen vragen te stellen, maar dit alles wél te signaleren in beelden.  Ook wel over diegenen die misschien concluderen dat het geen zin heeft om met therapeutische input te komen. Zij laten door algehele verbijstering en verlamming hun werk beïnvloeden. Het slechts spiegelen zonder inmenging van somstijds zelfs perversiteiten. is een onnozele verloochening van de universele en tijdloze drang van de mens om te overleven.

De ware functie van de kunst; is volgens mij het stimuleren tot nadenken; het bijdragen aan de groei en ontwikkeling van het voortbestaan. Dat zijn positieve drijfveren van ons mensen. Toch doen wij allemaal ongewild of gewild aan deze neergang mee, wanneer wij ons geloof in de menselijke mogelijkheid om problemen onder ogen te zien in twijfel trekken. met zo weinig mogelijk regels. De ultieme vrijheid. Want dat is wat er in de vorige eeuw als ideaal is gepropageerd. Dit is (zo gewenst) overal na te lezen! Schilderijen waar kleuren, vormen en texturen een zaak zijn van toevalligheden. Muziek waar de muzikanten er zodanig op los improviseren dat de componist tot een nul gereduceerd wordt. Boeken en gedichten waar de rangschikking en de keuze van woorden op pure lotsbeschikking lijkt te berusten.

Misschien toont iemand zich wel een ware kunstenaar door zo naïef te zijn om zich met woord en daad te distanciëren en actief te zoeken naar manieren om, door middel van zijn kunst, te voorzien in een neutraliserend tegenwicht of zelfs een tegengif. Uit geloof in het actieve relativeren.

Of is iemand, volgens de lezer, pas een mens van deze tijd, een kritische realist die zich juist inzet om de algemene radeloosheid te bevestigen door middel van absurde kunst ?

Het is deze onnatuurlijke rol die verklaart waar het algemeen voorkomende verschijnsel van een onzeker geweten bij de avant-gardistische kunstenaars vandaan komt; De geslaagde poging om het Zelf; deze scheppende mens, bij de natuurlijke innerlijke scheppingsdrang vandaan te houden. Door het werken aan kunst opzettelijk terug te dringen naar de status van een creatief spelletje

De ideologische basis voor deze vervreemdende kunst is waarschijnlijk het vermaard geworden, maar o zo verkeerd begrepen: Principe van Onnavolgbaarheid en Onbepaaldheid. Het blijft daardoor nagenoeg onbeslist, hoe de waarde en de kunstkwaliteit van dit werk beoordeeld en bepaald kan worden. Nachtmerrie van Kunstcritici?

Het komt ook voort uit een volslagen misverstane notie; dat de afwezigheid van tussenkomst of ingreep van buitenaf of van bovenaf, volgens ons Westerse begrip, een groot voordeel betekent. Men realiseert zich het negatieve neveneffect niet. Namelijk dat het met succes vermijden van enige inmenging, het zoetzure bewijs levert voor de eigenbedachte veronderstelling : dat het eigenlijk toch niemand iets interesseert.

Ergo het hele bestaan is zinloos! Daarom móét zo iemand wel glashard voor het eigen belang: zijn eigen ding opkomen!

Zulke kunst, hoewel deze het ZELF van de maker ogenschijnlijk geheel wegcijfert; door precies te doen wat voor de hand ligt; namelijk het zonder eigen mening klakkeloos spiegelen van banale en twijfelachtige maatschappelijke afwijkingen, is in werkelijkheid ongelofelijk ARROGANT.

Dit is uiteraard bedoeld als een

DISCUSSIE PUNT.